Wzorzec FCI nr 243

ALASKAN MALAMUTE

TŁUMACZENIE: Olga Jakubiel.

POCHODZENIE: U.S.A.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 14.08.1996.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies zaprzęgowy.

KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych.

Sekcja 1 Nordyckie psy zaprzęgowe.

Bez prób pracy.

WRAŻENIE OGÓLNE: Alaskan malamute, jedna z najstarszych
ras arktycznych psów zaprzęgowych, to pies mocnej, solidnej
budowy, z głęboką klatką piersiową, o silnym, dobrze umięśnionym tułowiu. Malamute stoi pewnie na opuszkach łap; dzięki tej postawie, z uniesioną głową i czujnym, wyrażającym zainteresowanie i ciekawość spojrzeniem, sprawia wrażenie aktywnego i dumnego.

Głowa szeroka. Uszy trójkątne; przy natężonej uwadze – prosto
uniesione. Kufa masywna, bardzo nieznacznie zwężająca się od
nasady ku nosowi. Nie może być spiczasta, ani długa; nie może
jednak być toporna. Gęsta okrywa włosowa, z grubą warstwą włosa
ochronnego, wystarczająco długiego, by osłonić wełniste podszycie.

Malamuty mogą mieć rozmaite kolory. Charakterystyczną cechą są znaczenia na twarzoczaszce. Składają się one z czepka na głowie oraz twarzy całkowicie białej, bądź też ze strzałką i/lub z maską. Ogon dobrze owłosiony, noszony nad grzbietem; przypomina powiewające pióro. Malamute musi być psem grubokościstym, o zdrowych kończynach, mocnych łapach, głębokiej klatce piersiowej i silnych barkach; powinien także mieć wszystkie fizyczne przymioty, niezbędne dla sprawnego wykonywania swej pracy.

Ruch musi być pewny, zrównoważony, niestrudzony i bardzo
wydajny. Z założenia nie jest to pies predestynowany do uczestnictwa w wyścigach zaprzęgów i rywalizacji na czas. Budowa malamuta wyraża siłę i wytrzymałość; wszelkie cechy indywidualnych przedstawicieli rasy, łącznie z temperamentem, które kolidują z osiągnięciem tych celów, powinno uważać się za najpoważniejsze wady.

ISTOTNE PROPORCJE: Głębokość klatki piersiowej stanowi ok.
połowę wysokości psa do łopatek; jej najgłębszy punkt znajduje się tuż za kończynami przednimi. Długość tułowia od najbardziej
wysuniętego do przodu punktu łopatki do tylnej części miednicy
przekracza wysokość w kłębie.

USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT: Alaskan malamute jest
czułym, przyjacielskim psem, nie należącym do typu „psów jednego właściciela”. To wierny, oddany towarzysz, zachęcony – skory do zabaw, lecz imponujący dostojeństwem po osiągnięciu dojrzałości.

GŁOWA: Szeroka i głęboka, nie toporna czy nieszlachetna, lecz
proporcjonalna w stosunku do wielkości psa. O łagodnym wyrazie,
wskazującym na czułe usposobienie psa.

OKOLICA MÓZGOCZASZKI:

Czaszka: Szeroka i umiarkowanie wysklepiona między uszami,
stopniowo zwężająca i spłaszczająca się na szczycie, w okolicy oczu, zaokrąglająca się w okolicy policzków. Pomiędzy oczami widoczna nieznaczna bruzda. Górna linia czaszki i kufy ukazuje niewielki przełom w miejscu połączenia.

Stop: Płytki.

OKOLICA TWARZOCZASZKI:

Nos: We wszystkich odmianach barwnych szaty, z wyjątkiem rudej czarna pigmentacja nosa, warg i obwódek oczu. U psów rudych
dopuszczalny jest kolor brązowy. Dopuszczalny jest jaśniej
prążkowany „śnieżny nos”.

Kufa: Duża i masywna w stosunku do czaszki, zwężająca i spłycająca się nieznacznie od miejsca połączenia z czaszką ku nosowi.

Wargi: Ściśle przylegające.

Szczęka i żuchwa oraz uzębienie : Szczęka i żuchwa szerokie, z
dużymi zębami. Zgryz nożycowy. Przodozgryz i tyłozgryz stanowią
wadę.

Policzki: Umiarkowanie płaskie.

Oczy: Ukośnie osadzone. Brązowe, migdałowego kształtu, średniej wielkości. Niebieskie oczy stanowią wadę dyskwalifikującą.

Uszy: Średniej wielkości; w stosunku do głowy – małe. Trójkątnego kształtu, nieznacznie zaokrąglone na brzegach. Rozstawione szeroko na zewnętrznych tylnych krawędziach czaszki, w linii z górnym kątem oka, dzięki czemu uniesione – sprawiają wrażenie odstających od czaszki. Wyprostowane – uszy skierowane są nieznacznie ku przodowi; gdy pies pracuje – jego uszy bywają położone na czaszce.

Wysokie osadzenie uszu stanowi wadę.

SZYJA: Mocna i umiarkowanie łukowata.

TUŁÓW: Zwartej budowy, lecz nie przesadnie krótki. Bez nadwagi.

Kościec proporcjonalny do wielkości psa.

Grzbiet: Prosty i łagodnie opadający ku biodrom.

Lędźwie: Mocne i dobrze umięśnione. Długie lędźwie, które mogą
osłabiać grzbiet, stanowią wadę.

Klatka piersiowa: Dobrze rozwinięta.

OGON: Osadzony umiarkowanie wysoko; u nasady stanowi
przedłużenie linii kręgosłupa. Noszony nad grzbietem, gdy pies nie pracuje. Nie jest załamany, ani ciasno zwinięty na grzbiecie; nie jest także okryty krótkim włosem jak lisia kita. Ogon malamuta jest dobrze owłosiony i przypomina powiewające pióro.

KOŃCZYNY:

KOŃCZYNY PRZEDNIE: Przednie kończyny grubokościste i
umięśnione; widziane z przodu – proste aż do śródręczy.

Łopatki: Umiarkowanie ukośne.

Śródręcza: Krótkie i mocne; widziane z boku – nieznacznie ukośne.

KOŃCZYNY TYLNE: Tylne kończyny szerokie. Widziane od tyłu –
zarówno w pozycji stojącej, jak i w ruchu podążają za przednimi, nie będąc ustawionymi ani zbyt ściśle, ani za szeroko. Palce szczątkowe na tylnych łapach są niepożądane i powinny być usuwane u szczeniąt, krótko po narodzinach.

Uda: Silnie umięśnione.

Kolana: Umiarkowanie ukątowane.

Stawy skokowe: Umiarkowanie ukątowane i nisko osadzone.

ŁAPY: Typu „rakiety śnieżnej” – zwarte i mocne, z dobrze
wykształconymi opuszkami, nadającymi solidny, zwarty wygląd.
Duże, o zwartych i dobrze wysklepionych palcach. Między palcami
rosną włosy ochronne. Opuszki są grube i twarde; pazury – krótkie i mocne.

CHÓD/RUCH: Chód malamuta jest pewny, zrównoważony i mocny.
Jak na wielkość i budowę psa, jest on zwinny. Z boku widać dobrą
akcję kończyn tylnych, udzielającą się poprzez dobrze umięśnione lędźwie kończynom przednim. Kończyny przednie napędzane są akcją kończyn tylnych; poruszają się one płynnie, z dobrym wykrokiem.

Widziane z przodu lub z tyłu – łapy poruszają się w jednej linii, ani zbyt ściśle, ani zbyt szeroko. W szybkim kłusie, łapy będą zbliżać się ku osi ciała. Szczudłowaty ruch lub jakikolwiek nie w pełni wydajny i niestrudzony ruch, powinien być oceniany negatywnie.

SZATA:

WŁOS: Malamute ma gęsty, gruby włos ochronny, nigdy długi ani
miękki. Podszycie gęste, 1-2-calowej (tj. ok. 2,5-5,1-centymetrowej) głębokości, natłuszczone i wełniste. Twardy włos ochronny, podobnie, jak podszycie, ma zróżnicowaną długość. Szata na bokach tułowia stosunkowo krótka do średniej, dłuższa wokół barków i szyi, w dół grzbietu, na zadzie oraz portkach i piórze ogona. Malamuty zwykle mają krótszą i mniej obfitą szatę podczas lata.

Malamuta należy wystawiać w naturalnej szacie. Trymowanie jest
niedopuszczalne; wyjątek stanowią łapy, których włos można
uporządkować.

MAŚĆ: Rozpiętość najczęściej występujących kolorów waha się od
jasno szarego, przez odcienie pośrednie, do czarnego, śniadego oraz jego odcienie, do rudego. Słabo rozgraniczone kolory są dopuszczalne w podszyciu, znaczeniach na głowie i na połączeniach obszarów białych z kolorowymi. Jedynym dopuszczalnym jednolitym kolorem jest jednolicie biały. Umaszczenie białe zawsze dominuje na spodzie tułowia, częściowo na kończynach, łapach oraz masce. Biała strzałka na czole i/lub kołnierzu, bądź też plama na karku są atrakcyjne i
dopuszczalne. Umaszczenie malamuta jest płaszczowe; biel
zachodząca na tułów lub upstrzenie nierównomiernymi białymi
plamami są niepożądane.

WIELKOŚĆ / CIĘŻAR CIAŁA: Rasa jest naturalnie zróżnicowana
pod względem wielkości. Pożądane gabaryty psa zaprzęgowego to:Psy: 25 cali w kłębie, 85 funtów (63,5 cm, 38 kg).
Suki: 23 cale w kłębie, 75 funtów (58,5 cm, 34 kg).

Jednakowoż, wymogi dotyczące wielkości psa nie powinny
przeważyć tych, które dotyczą typu, proporcji, ruchu oraz cech
użytkowych. Jeżeli psy uznane zostaną za równe pod względem typu, proporcji i ruchu, preferowany jest pies, którego wielkość najbardziej zbliżona jest do wymaganej u psa zaprzęgowego.

ISTOTNE PODSUMOWANIE: Podczas sędziowana alaskan
malamutów największy nacisk należy położyć na ich funkcję
zaprzęgową i predyspozycje do transportowania ciężkich ładunków w Arktyce. Stopień negatywnej oceny powinien zależeć od stopnia, w jakim pies odbiega od opisu idealnego malamuta oraz w jakim
konkretna wada zaburzałaby zdolność psa do pracy. Kończyny
malamuta muszą wykazywać niezwykłą siłę i ogromną siłę napędową.

Wszelkie oznaki niedoskonałości kończyn i łap, zarówno przednich, jak i tylnych, w postawie czy w ruchu, powinny być uważane za poważną wadę. Wadami tymi byłyby: płaskie łapy, krowia postawa, wadliwe śródręcza, strome łopatki, brak kątowania, szczudłowaty ruch (lub wszelki ruch, który nie jest harmonijny, mocny i pewny), wysokonożność, płytka klatka piersiowa, ciężkość, lekki kościec oraz słabe proporcje ogólne.

WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem ich stopnia i zasięgu.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Niebieskie oczy.

Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości, powinien zostać zdyskwalifikowany.

Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny