Pochodzenie: Irlandia

 

Data publikacji obowiązującego wzorca: 27.01.2001

 

Użytkowanie: Tak jak inne niewielkiego wzrostu teriery, polowały na lisy i borsuki oraz zapobiegały inwazji szczurów. Dziś są posłusznymi psami domowymi o łagodnym usposobieniu.

 

Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery

 

sekcja 1 teriery duże i średnie

 

Próby pracy nie są wymagane.

 

 

Jak wiele ras z grupy terierów, do połowy XIX w. nie były specjalnie cenione przez myśliwych. Irlandzki glen of imaal nie powstał jako rezultat krzyżówek i eksperymentów hodowlanych, gdyż jest starą rasą, która przez długi czas nie była dostrzegana. Był to pies regionalny, trzymany niestety tylko w okolicach Glen of Imaal, uważanego za pustkowie. Chłopi tych rejonów, potomkowie żołnierzy, którym przyznano ziemię w XVI i XVII w. za zasługi dla korony angielskiej, zmuszeni byli używać sprytu i naturalnej chytrości, by wyżyć na nieurodzajnych glebach. Pies, który nie uczestniczył w tej codziennej walce o byt, nie byłby potrzebny. On musiał spędzać długie godziny obracając koło ( podobne do młyńskiego - w którego wnętrzu biegał kręcąc rożen – uwaga tłumacza). Brał też udział w pseudosporcie - walkach psów, który to proceder dziś poszedł w zapomnienie. Zanim irlandzki glen of imaal pokazał się na wystawach, pokolenia jego przodków pędziły życie ciężko pracując, co uczyniło z niego twardego i zahartowanego psa, jakim jest dzisiaj.

 

Irlandzki Kennel Club oficjalnie uznał rasę w roku 1934 i wkrótce, by zadbać o jej dobro utworzono klub.

 

 

Średniej wielkości, sierść przeciętnej długości. Jak na swe wymiary, jest psem wyjątkowo silnym, o dużej masie ciała.

 

 

Na niskich nogach. Tułów jest dłuższy od wysokości psa w kłębie.

 

 

Pełen wigoru, ruchliwy, podczas pracy zachowuje się cicho. Gdy zachodzi potrzeba, staje się niezwykle odważny, nieustraszony. Na co dzień jest z natury wylewny, łagodny i posłuszny. Wierność i serdeczność to cechy charakteru, które czynią zeń ulubionego domownika.

 

Mówi się, ze irlandzki glen of imaal jest mniej pobudliwy od innych terierów, ale potrafi odpowiedzieć na zaczepkę.

 

 

Mózgoczaszka dobrej szerokości, dość długa.

 

Przełom czołowo-nosowy zaznaczony.

 

 

Trufla nosowa czarna.

 

Kufa silna, zwęża się ku zakończeniu.

 

Szczęka i żuchwa; mocne.

 

Uzębienie: zdrowe, regularnie rozstawione, mocne, dobrej wielkości. Zgryz nożycowy.

 

Oczy brązowe, średniej wielkości, okrągłe, dobrze rozstawione. Jasne oczy są wadliwe.

 

Uszy w kształcie płatków róży lub pół-uniesione, gdy pies nasłuchuje. W spoczynku skierowane ku tyłowi. Uszy całkiem opadające lub stojące są niepożądane.

 

 

Średniej długości, mocno umięśniona.

 

TUŁÓW: głęboki i długi, pies dłuższy niż wyższy.

 

Grzbiet prosty.

 

Lędźwie mocne.

 

Klatka piersiowa: szeroka i mocna o wyraźnie wysklepionych żebrach.

 

 

Kopiowany, mocny u nasady, dobrze osadzony i radośnie noszony. Ogon szczenięcia kopiuje się w połowie długości. Ogon naturalny ( nie kopiowany) pozostawia się w krajach, gdzie zabieg ten jest prawnie zabroniony.

 

 

 

Łopatki szerokie, muskularne, dobrze skierowane ku tyłowi.

 

Przedramiona: krótkie, wygięte o mocnej kości.

 

Łapy: zwarte, mocne o okrągłych opuszkach palców. Łapy przednich kończyn od nadgarstków kierują się lekko na zewnątrz

 

Kończyny tylne: mocne i muskularne.

 

Uda silne

 

Stawy kolanowe dobrze kątowane.

 

Stawy skokowe nie są zwrócone do wewnątrz ani na zewnątrz.

 

Łapy zwarte, mocne, o okrągłych opuszkach placów.

 

 

Swobodny, nigdy drepczący, pies pokrywa teren bez wysiłku, przy dobrym wyrzucie tylnych kończyn.

 

 

Włos średniej długości, szorstki w gatunku z miękkim podszerstkiem, może być korygowany tak, by pies wyglądał korzystniej.

 

- pręgowane niebieskie, ale nie z nalotem czerni,

- pszeniczne od tonacji jasnych do złotorudego przesiania,

- szczenięta rodzą się stosownie do typu umaszczenia niebieskie, pszeniczne i rudawe.

Szczenięta o jaśniejszym umaszczeniu mają zwykle maskę atramentowo niebieską.

 

Wzdłuż grzbietu, na uszach i ogonie może występować niebieska pręga. Ciemniejsze znaczenia z wiekiem jaśnieją.

 

 

Wysokość w kłębie: maksymalnie 35,5 cm dla samców. Suki są odpowiednio mniejsze.

 

Waga: dla samców 16 kg. Suki są proporcjonalnie lżejsze.

 

 

Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca uważa się za wady, których ocena zależy od ich stopnia:

 

- uszy jak u gończego;

- przodozgryz lub tyłozgryz;

- za krótki tułów;

- proste przednie kończyny.

 

 

- agresja lub nadmierna lękliwość;

- wąska kufa;

- maść czarna podpalana.

 

Psy posiadające wyraźne wady fizyczne lub odchylenia psychiczne powinny być dyskwalifikowane.

 

 

Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone w worku mosznowym