Wzorzec FCI nr 42

JÄMTHUND
(Jämthund / Swedish Elkhound)

TŁUMACZENIE: Olga Jakubiel.

POCHODZENIE: Szwecja.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 25.03.2003.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies myśliwski.

KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych.

Sekcja 2 Nordyckie psy myśliwskie.

Podlegają próbom pracy wyłącznie w krajach nordyckich (Szwecja, Norwegia, Finlandia).

ZARYS HISTORII RASY: Jämthunda uznano za odrębną rasę
dopiero w 1946 roku, mimo, iż jest to bardzo stary typ psa, znany już od czasów, gdy zaludniona została północ Szwecji. Przyczyną tak późnej rejestracji był fakt, iż mniejsze norweskie elkhundy i jämthundy sędziowano na wystawach jako tę samą rasę.

Ostatecznie sytuacja ta okazała się niemożliwa do utrzymania.
Jämthund używany jest głównie do polowania na łosie; czasem
również na niedźwiedzie i rysie (częściej w dawnych czasach). Wobec tego jämthund musi być bardzo silnym i wytrzymałym psem.

WRAŻENIE OGÓLNE: Duży, prostokątny szpic, kształtny, silny,
mocny, lecz jednocześnie zwinny, o dobrej postawie. Tułów nie może sprawiać wrażenia długiego czy zbyt ciężkiego.

USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT: Odważny i energiczny, lecz
zarazem stoicko spokojny.

GŁOWA: Kształtna i wydłużona, proporcjonalnie szeroka między
uszami.

OKOLICA MÓZGOCZASZKI:

Czaszka: Nieco wysklepiona.

Stop: Wyraźnie zaznaczony, ale nie przesadnie głęboki.

OKOLICA TWARZOCZASZKI:

Kufa: Kufa, mierzona od stopu do nosa, stanowi nieco mniej, niż
odległość od stopu do potylicy. Równomiernie zwęża się w kierunku wierzchołka nosa. Zarówno widziana z góry, jak i z boku – kufa nie może być spiczasta. Grzbiet nosa prosty, szeroki i mocny.

Nos szeroki.

Wargi: Ściśle przylegające.

Szczęka i żuchwa oraz uzębienie: Zgryz nożycowy.

Policzki: Kształtne.

Oko: Nieco owalnego kształtu, brązowe, o przenikliwym, lecz
łagodnym wyrazie.

Ucho: Wysoko osadzone, idealnie proste, spiczaste i wrażliwe na
dźwięki, długości przekraczającej nieznacznie szerokość u nasady.

Wnętrze ucha dobrze owłosione.

SZYJA: Długa, kształtna, mocna, z dobrym wysięgiem.

TUŁÓW: Mocny i kształtny, długości przekraczającej nieco
wysokość w kłębie.

Górna linia: Prosta, nieco opadająca od kłębu do zadu.

Lędźwie: Szerokie i dobrze rozwinięte.

Zad: Szeroki i nieznacznie opadający.

Klatka piersiowa: Dobrej głębokości; żebra dobrze wysklepione.

Dolna linia i słabizna: Słabizna nieznacznie podciągnięta.

OGON: Wysoko osadzony, średniej długości, równomiernie gruby.
Noszony zawinięty, lecz nie ciasno zakręcony nad lub blisko grzbietu.

Gęsta szata, lecz bez pióra.

KOŃCZYNY:

KOŃCZYNY PRZEDNIE:

Łopatka: Długa, dobrze ukątowana.

Łokieć: Blisko klatki piersiowej.

Przedramię: Proste, kształtne, o mocnym kośćcu.

Przednie łapy: Mocne, nieco owalne, ustawione prostu do przodu, o zwartych palcach.

KOŃCZYNY TYLNE:

Wrażenie ogólne: Widziane od tyłu – równoległe.

Kolano: Dobrze kątowane.

Staw skokowy: Dobrze kątowany.

Tylne łapy: Patrz: przednie łapy.

CHÓD/RUCH: Mocny, swobodny, z dobrym wykrokiem. W kłusie
porusza się ruchem jednośladowym.

SZATA:

WŁOS: Włos okrywowy dosyć ściśle przylegający, lecz nie leżący
płasko. Podszycie krótkie, miękkie, jasne, preferowane kremowego koloru. Szata gładka na głowie i przedzie kończyn, dłuższa na szyi, klatce piersiowej, ogonie oraz z tyłu kończyn i ud.

MAŚĆ: Jaśniejszy i ciemniejszy odcień maści szarej.

Charakterystyczne znaczenia: jasnoszare lub kremowe na bokach
kufy, policzkach, podgardlu, klatce piersiowej, brzuchu, kończynach oraz pod ogonem.

WIELKOŚĆ:

Wysokość w kłębie:

Psy: 57-65 cm. Idealna wysokość: 61 cm.
Suki: 52-60 cm. Idealna wysokość: 56 cm.

WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem ich stopnia i zasięgu.

• Żółte oczy.
• Ciasno zakręcony ogon.
• Kremowe znaczenia przesiane czernią.
• Zbyt krótka szata.
• Drobny kościec.
• Krótki ogon.
• Prosty ogon.

POWAŻNE WADY:

• Okrągłe czoło i wypukłe policzki.
• Spiczasta kufa.
• Brakujące zęby, inne, niż P1.
• Kwadratowy tułów.
• Lekka budowa.
• Toporna, limfatyczna budowa.
• Płaskie łapy.
• Nieprzerwany, wyraźny biały pas, biegnący od podgardla do
mostka (tzw. krawat).
• Niewystarczające kątowanie tylnych kończyn.
• Cienki, biczowaty ogon.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Wysokość w kłębie inna, niż podana we wzorcu.
• Przodozgryz lub tyłozgryz.
• Wiszące uszy.
• Brak charakterystycznych kremowych znaczeń.

Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości, powinien zostać zdyskwalifikowany.

Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
całkowicie opuszczone do moszny.