Pochodzenie: Irlandia

 

Data publikacji obowiązującego wzorca: 27.01.2001

 

Użytkowanie: terier ten był trzymany przez drobnych rolników do

pomocy w obejściu i jako tępiciel gryzoni. Długi czas brano go na

polowania, które nie należą do bezpiecznych, na borsuki i wydry.

 

Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery

 

sekcja 1 teriery duże i średnie

 

Próby pracy nie są wymagane.

 

 

 

 

Historia miękkowłosego irlandzkiego pszenicznego teriera okryta jest

tajemnicą, tak jak i innych pokrewnych mu terierów. Prawdopodobnie

jest on najstarszy ze wszystkich czterech ras terierów Irlandii.

Przynajmniej 200 lat temu dawni autorzy wspominali o „psie

miękkowłosym.” Pokrewieństwo dzisiejszego teriera irlandzkiego

z wheaten, choć mało udokumentowane, wydaje się zamierzonym rezultatem działań eksperymentujących hodowców. Skromnego wyglądu

wheaten miał więc różnorodnych przodków i mimo swej długiej historii

nie został aż do roku 1937 oficjalnie uznany przez Irlandzki Kennel Club

jako rasa. Od tego czasu regularnie zyskiwał na popularności i obecnie

znany jest na całym świecie.

 

 

Pełen wigoru, odporny, zwartej budowy, silny pies. Ani na wysokich, ani

na niskich nogach.

 

 

Nieustraszony, żywy, o miłym usposobieniu, bardzo serdeczny i wierny

właścicielowi, inteligentny. Jest to niezawodny przyjaciel, doskonały

obrońca, nie jest agresywny.

 

 

W całości mocna, ale nie toporna, długa, pasująca do ciała. Jej

umaszczenie jest takie, jak tułowia.

 

Mózgoczaszka o płaskim czole, gładka między uszami (bez zmarszczek)

nie za szeroka.

 

Stop zaznaczony.

 

 

Trufla nosowa czarna, dobrze rozwinięta, duża.

 

Kufa nie powinna być dłuższa od mózgoczaszki.

 

Szczęka i żuchwa: silne o „groźnym” chwycie.

 

Zęby: duże, mocne, regularne, zwarte nożycowo lub cęgowo.

Przodozgryz lub tyłozgryz nie są tolerowane.

 

Policzki nie są uwypuklone.

 

Oczy ciemne, ciemnoorzechowe, nie za duże i nie wyłupiaste, dobrze

osadzone.

 

Uszy małe do średniej wielkości, noszone do przodu, załamane na

równej linii z wierzchem głowy. Ciemniejszy włos u nasady ucha

jest aprobowany i nie stanowi rzadkości. Występuje on razem

z sierścią jasnopszeniczną. Jest to jedyne miejsce, gdzie dopuszcza się obecność podszerstka.

Uszy lekkie lub załamane na kształt płatka róży jest wadliwe.

 

 

Mocna, średniej długości, podgardle nie może być luźne.

 

 

Niezbyt długi. Odległość od kłębu do nasady ogona jest w przybliżeniu

równa wysokości psa w kłębie.

 

Grzbiet: mocny, równy, górna linia prosta.

 

Lędźwie krótkie i silne.

 

Klatka piersiowa głęboka, o dobrze wysklepionych żebrach.

 

 

Dobrze osadzony, niezbyt gruby. Noszony radośnie, ale nigdy zakręcony

nad grzbietem Jest kopiowany, przy czym zostawia się 2/3 jego długości

tak, by pozostawał w należytej proporcji do całego ciała psa. Zezwala się

na pozostawienie ogona w stanie naturalnym.

 

 

 

Łopatki delikatnie modelowane, skośnie ustawione, umięśnione.

 

Przedramiona idealnie proste przy oglądaniu z każdej strony. Kościec

i mięśnie mocne.

 

Kończyny tylne dobrze zbudowane o mocnej muskulaturze.

 

Uda silne i muskularne.

 

Stawy kolanowe dobrze kątowane.

 

Stawy skokowe nisko położone, nie są skierowane do wewnątrz ani na

zewnątrz. Wilcze pazury należy obciąć.

 

Łapy małe, palce nie mogą być rozwarte. Najlepiej gdy pazury są czarne,

ale dopuszcza się inny ciemny kolor.

 

 

Kończyny przednie i tylne poruszają się równolegle. Łokcie przylegają

do ciała. Gdy oglądamy psa z boku jego chody są wydajne, swobodne

i harmonijne.

 

 

 

Jednolitej struktury, bez podszerstka. W dotyku miękka i jedwabista,

a nie twarda. Nie dotyczy to młodych psów. Korygowanie szaty jest dozwolone.

 

Pies strzyżony: włos jest skrócony na tułowiu, szyi, przedpiersiu i mózgoczaszce.

 

Na szczęce, żuchwie i powyżej oczu zostawia się

dłuższą sierść. Ozdobą są wąsy i broda. Opadające, bogate frędzle

na kończynach. Tułów jest modelowany tak, by dodać elegancji

sylwetce. Ogon krótko strzyżony, a jego koniuszek zgrabnie uformowany.

 

Pies niestrzyżony: najdłuższa sierść nie powinna przekraczać 12,7 cm.

Jest ona miękka, falista lub w kształcie luźnych loków o jedwabistym

połysku. W żadnym wypadku sierść nie może być odstająca, puszysta jak u pudla czy bobtaila. Psy prezentowane w takim włosie będą nisko oceniane, gdyż ich wygląd jest nietypowy dla rasy. Na rozwój sierści szczeniaka trzeba zwrócić szczególną uwagę. Rzadko rodzą się one z sierścią, jakiej wymaga

się u osobników dorosłych, dlatego nie osądzajmy zbyt wcześnie

jej jakości. Szczenięta przechodzą przez kolejne stadia, zanim

kolor i gatunek sierści osiągną dojrzałość, co następuje u osobników

które mają 18 miesięcy do 2,5 roku.

 

Szczenięta: rodzą się rzadko w wymaganym kolorze i dojrzałej strukturze

 sierści. Są rudawe, szarawe, a czasem czysto pszeniczne.

 

Maska jest zwykle czarna. Czasami mają pręgę czarnej sierści biegnącą środkiem grzbietu lub włosy na tułowiu o czarnych koniuszkach. Wraz ze zmianą sierści takie znaczenia zanikają.

 

Umaszczenie pszeniczne, w odcieniach od jasnopszenicznego do

złotorudego.

 

 

 

 

Wysokość w kłębie: psy 46 - 48 cm. Suki trochę mniejsze.

 

Waga: od 18 do 20,5 kg. Suki lżejsze.

 

 

Wszelkie odstępstwa od wzorca uważa się za wady, których ocena

zależy od ich stopnia.

 

Wymienić należy:

 

- nerwowość lub złośliwość,

- trufla nosowa w innym kolorze jak czarny,

- przodozgryz bądź tyłozgryz,

- u osobników dorosłych umaszczenie inne niż czystopszeniczne.

 

WADY DYSKWALIFIKUJACE:

 

- agresja lub nadmierna lękliwość;

- żółte oczy,

- sierść matowa, gruba, wełnista, bawełniana,

- umaszczenie białe lub brązowe.

 

Psy o widocznych wadach fizycznych, lub odchyleniach psychicznych

powinny być dyskwalifikowane.

 

 

Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone

w worku mosznowym.