| Rasa: Wyżeł portugalski
Opis rasy:
Wzorzec FCI nr 187
WYŻEŁ PORTUGALSKI
(Perdigueiro Portugues)
Kraj pochodzenia: Portugalia
Data publikacji obowiązującego wzorca: 19.09.1967
Użytkowanie: wyżeł o dużej wytrwałości w pracy i wytrzymałości fizycznej. Nieustępliwy w poszukiwaniu zwierzyny, posiadający cechy doskonałego psa myśliwskiego, obdarzony bardzo dobrym wiatrem. Wytrwały w pracy, oddany i wierny pomocnik myśliwego. Podczas pracy czujny, uważny i cichy, poprzez swoje zachowanie, tj: chody, noszenie głowy i ogona sygnalizuje przewodnikowi, jaką zwierzynę znalazł. Wyżeł portugalski jest zawsze chętny do pracy, w której
wykazuje się inteligencją, a czasem niezwykłą przebiegłością. Twarda, charakterystyczna stójka: skupiony wyraz pyska, szkliste, skoncentrowane spojrzenie, uszy zwrócone nieco do przodu, nieruchoma głowa, wyprostowany, trzymany poziomo ogon, przednia łapa uniesiona; po
zwietrzeniu zwierzyny skupiony tylko na niej, nie reaguje na to, co się wokół niego dzieje, wyłączony z otoczenia. Odporny na ciężkie warunki pracy, takie jak klimat czy teren, chętnie współpracuje z przewodnikiem. Jego głównym celem jest znalezienie zwierzyny, a następnie oddanie jej myśliwemu, co robi prawidłowo i z chęcią.
Klasyfikacja FCI: Grupa 7 - Wyżły.
Sekcja 1 - Wyżły kontynentalne.
Typ kontynentalny.
Próby pracy wymagane.
RYS HISTORYCZNY:
Początki powstania rasy nie są zbyt jasne, wydaje się jednak, że przybyła ona ze Wschodu na Półwysep Iberyjski bardzo dawno temu; ślady obecności tych psów w Portugalii datuje się już na koniec XIV wieku. Lata hodowli, krzyżowania z innymi psami doprowadziły w końcu do
wyodrębnienia nowej rasy - wyżła portugalskiego. Z tego też względu wyżły te uważa się za rasę dobrze zdefiniowaną, zarówno pod względem eksterieru jak i psychiki. Obecnie wyżły portugalskie można spotkać na terenie całej Portugalii. Najwięcej zaś występuje ich w miastach,
w których strzelectwo jest jednym z popularniejszych sportów, jako że wyżeł ten jest niezwykle cenionym psem myśliwskim.
WYGLĄD OGÓLNY:
Średniej wielkości pies typu bracco, o harmonijnej, wystarczająco mocnej budowie i płynnym, eleganckim ruchu.
ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Niezwykle przywiązany, bardzo uległy, okazujący wiele, czasem nawet zbyt wiele, uczucia swojemu przewodnikowi. Pozbawiony szkolenia staje się jednak nieposłuszny i przestaje reagować na komendy. Jest to pies dość towarzyski, czasem jednak nieco zbyt żywiołowy. O eleganckim
wyglądzie, spokojnym, ale jednocześnie żywym usposobieniu.
GŁOWA:
Proporcjonalna do całego ciała, jednak ze względu na swój kształt sprawia wrażenie większej niż w rzeczywistości. Stosunkowo ciężka, lecz nie powinna być zbyt mocna. Pokryta dobrze przylegającą skórą, bez lub z lekko zauważalnymi zmarszczkami. Patrząc z przodu wydaje się być kwadratowa, zaś z profilu prostokątna. Prawidłowo osadzona na szyi, dumnie noszona. O dobrych proporcjach i ładnym kształcie;
patrząc od przodu górna linia kufy wyraźnie oddzielona od trzewioczaszki, widoczna linia biegnąca między wewnętrznymi kącikami oczu.
Mózgoczaszka:
Czaszka widziana z przodu prawie płaska, wysoka, szeroka i symetryczna, zaś z profilu lekko wypukła. Guz potyliczny lekko wyczuwalny.
Stop: dobrze zaznaczony (kąt około 100°), bliższy.
Trzewioczaszka:
Nos: doskonale łączy się z grzbietem nosa i górną wargą. Nozdrza powinny być duże, o prawidłowym kształcie, szeroko otwarte. Nos czarny, brązowy lub ciemnobrązowy u osobników o brązowym umaszczeniu, zawsze jaśniejszy od umaszczenia.
Kufa: grzbiet nosa prosty, płaski, o dostatecznej szerokości na całej jego długości. Stop dobrze widoczny.
Fafle: średniej wielkości. Błony śluzowe nieregularnie pigmentowane. Warga górna zwisająca, jednakże nie przesadnie, lekko mięsista, z profilu kwadratowa; naturalnie opadająca, bez fałd, swobodnie spotykająca się z dolną wargą, tworząc lekko opadające kąciki warg.
Szczęki/zęby: wymagana prawidłowość w uzębieniu, dotycząca ustawienia, kształtu, budowy i rozwinięcia zębów. Gdy pies ma zamknięty pysk, dobrze rozwinięte i przylegające szczęki muszą tworzyć zgryz nożycowy.
Oczy: patrząc z przodu, identyczne i symetryczne; duże, w różnych odcieniach brązu, najlepiej ciemne. Owalnego kształtu, osadzone na tej samej wysokości, dobrze wypełniające oczodoły. Powieki cienkie, szeroko otwarte, prawidłowo zamykające się. Obwódki oczu czarne lub brązowe zależnie od pigmentu nosa. Wzrok bystry, pełen ekspresji, szczególnie u dorosłych osobników. Łuki brwiowe dobrze zaznaczone, jednakże nie przesadnie, aby głowa nie wydawała się koścista.
Uszy: średniej wielkości (15 cm długości, 11 cm szerokości), muszą być cienkie, miękkie, elastyczne, pokryte gęstą, krótką sierścią; szersze u nasady niż na końcach, o średnich proporcjach równych: 1 : 2 : 5; zaokrąglone na końcach, o kształcie zbliżonym do trójkąta. Zwisające prawie płasko, osadzone wysoko, opadające swobodnie, równolegle; gdy pies jest czujny, podniecony, na uszach może pojawiać się jedna lub dwie małe zmarszczki, różnej głębokości i szerokości, jednakże nigdy silnie zaznaczone.
SZYJA:
Prosta, w górnej partii lekko wygięta, nie za gruba, raczej długa; lekko luźna skóra pod szyją. Szyja łączy się z głową szlachetnie, pod kątem około 90o; przejście pomiędzy szyją, a klatką piersiową powinno być płynne i harmonijne.
TUŁÓW:
Kłąb: średnio zaznaczony.
Grzbiet: krótki, prosty, szeroki, o idealnie prostej, równoległej do ziemi linii; gładko, swobodnie łączący się z lędźwiami.
Lędźwie: krótkie, raczej szerokie, dobrze umięśnione, lekko wygięte, prawidłowo przechodzące w zad.
Zad: o harmonijnym kształcie i proporcjonalnej do lędźwi szerokości. Lekko ukośna miednica tworzy delikatnie opadającą linię zadu.
Klatka piersiowa: głęboka i szeroka, o dobrej pojemności; o lepiej rozwiniętej długości i głębokości niż szerokości, sięgająca łokci. Żebra dobrze wysklepione, zauważalnie szerokie w górnej części. Klatka piersiowa, jej ożebrowanie ma kształt podkowy, o łączących się końcach.
Linia dolna i brzuch: linia od mostka do pachwin, przebiegająca wzdłuż dolnej części klatki piersiowej i brzucha jest zauważalnie ukośna od dołu do góry i od przodu ku tyłowi. Biegnąc wzdłuż naturalnej linii brzucha tworzy razem z górną linią ciała elegancką całość, dającą brzuch o średniej objętości oraz niewielką odległość pomiędzy ostatnimi żebrami a biodrami, co tworzy krótki i dobrze
wypełniony tułów.
OGON:
Zwykle kopiowany do 1/3 długości; długość ogona niekopiowanego nie powinna sięgać poniżej stawu skokowego, najlepiej nawet go nie sięgać. Prosty, osadzony umiarkowanie wysoko, zwężający się stopniowo ku końcowi; dobrze osadzony, prawidłowo rozwinięty, harmonijnie łączący się z linią zadu; kształt ogona musi współgrać ze szlachetną budową całego ciała. W czasie spoczynku naturalnie zwisający wzdłuż kończyn, nigdy pomiędzy nimi; gdy pies jest podniecony, czujny trzymany poziomo lub nawet nieco wyżej, jednakże nigdy zakręcony nad zadem lub noszony pionowo do góry. Podczas pracy, polowania poruszający się synchroniczne do ruchu psa.
KOŃCZYNY:
W statyce kończyny przednie widziane z przodu są pionowe. Kończyny tylne widziane od tyłu także pionowe. Zarówno przednie jak i tylne kończyny widziane z przodu lub z profilu powinny być równoległe do osi ciała psa, dając dużą stabilność postawy oraz doskonałą, naturalną lekkość ruchu.
Kończyny przednie:
Łopatka: długa, prawidłowo ułożona, równomiernie pochyła.
Ramię: przylegające dobrze, tak jak i łopatka, do klatki piersiowej; o długości proporcjonalnej do odległości pomiędzy kłębem, a końcem łopatki; kąt ułożenia ramienia proporcjonalny do kąta ustawienia łopatki.
Łokcie: oddzielone od klatki piersiowej pachami; suche, dobrze ułożone, nie skierowane ani do środka ani na zewnątrz.
Przedramiona: długie, widziane z przodu lub z profilu proste i pionowe.
Stawy nadgarstkowe: tworzące idealną linię z przedramieniem.
Śródręcza: szerokie, lekko ukośne, o proporcjonalnej długości.
Kończyny tylne:
Uda: najlepiej długie, szerokie, dobrze umięśnione.
Pośladki: wykazują mniej lub bardziej widoczne uwypuklenie, zmniejszające się od nasady ogona ku dołowi; długość zależna od długości i stopnia pochylenia ud; preferowane długie, dość muskularne.
Kolana: ustawione lekko pod brzuchem, lecz niezbyt daleko od niego; lekko zauważalne i delikatnie skierowane na zewnątrz.
Podudzia: prawidłowo ustawione; długość proporcjonalna do uda, kąt nachylenia proporcjonalny do stopnia nachylenia linii zadu.
Stawy skokowe: normalnie ukątowane, dobrze ustawione; suche, szerokie, mocne.
Śródstopia: krótkie, pionowe, prawie cylindryczne, suche.
Stawy i ukątowanie: o wystarczającej szerokości i sile, ukształtowane w sposób dający swobodę ruchu. Płaszczyzna ruchu kości koreluje z nasadami poruszających się kości, stawy tworzą kąty o różnych stopniach, jednak nigdy nie stanowią przeszkody w swobodnym poruszaniu się.
Łapy: proporcjonalne do długości kończyn i wielkości psa; raczej okrągłe niż długie, jednakże nie przypominające „kocich łap”. Palce dobrze uformowane, ścisłe, wystarczająco mocne względem wagi psa, współtworzące jednolitą całość łapy. Poduszki grube, dobrze rozwinięte i oddzielone od siebie, pokryte czarna skórą, wystarczająco szorstkie, twarde, odporne na urazy, wytrzymałe. Pazury dobrze osadzone, twarde, preferowane czarne.
CHODY:
Normalny sposób poruszania się. Podczas pracy typowym krokiem jest kłus, o swobodnym zasięgu, rytmiczny, z lekko i rytmicznie unoszonymi i stawianymi na zmianę kończynami, po przekątnej kończyny prawa i lewa; najpierw prawa przednia i lewa tylna, gdy dwie pozostałe pozostają zawieszone; następnie lewa przednia i prawa tylna, podczas gdy dwie pozostałe pozostają zawieszone.
OKRYWA WŁOSOWA:
Sierść musi być krótka, mocna, dobrze przylegająca, niezbyt miękka, gęsta; niemal jednolicie pokrywająca całe ciało, za wyjątkiem pach, pachwin, genitaliów gdzie jest rzadsza i bardziej miękka. Na głowie, szczególnie na uszach, jest aksamitna, krótsza i bardziej miękka. Brak podszerstka.
Umaszczenie: żółte i brązowe, bez lub z białymi znaczeniami.
WZROST:
Wysokość w kłębie:
psy: 56 cm
suki: 52 cm
Dopuszcza się wzrost 4 cm poniżej lub powyżej wartości podanych we wzorcu.
Waga: Średnia waga dorosłego samca w dobrej
kondycji wynosi około 23,5 kg (20-27 kg). Średnia waga dorosłej suki w dobrej kondycji wynosi około 19 kg (16-22 kg).
WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
Wady wykluczające z hodowli:
- Głowa: nietypowa.
- Nos: brak odpowiedniego pigmentu, nakrapiany.
- Zgryz: przodozgryz, tyłozgryz.
- Oczy: różnego rozmiaru lub kształtu, ślepota.
- Uszy: nietypowe, nieprawidłowo osadzone, za duże, mięsiste, zbyt pofałdowane lub skręcone, głuchota.
- Ogon: wrodzony brak ogona, całkowicie obcięty, nietypowo noszony.
- Wilcze pazury: obecność wilczych pazurów, nawet szczątkowych.
- Sierść i umaszczenie: inna niż podana we wzorcu, albinizm.
- Wzrost: gigantyzm lub karłowatość, wzrost dużo poniżej lub powyżej podanego we wzorcu.
UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.
zkwp.pl
(dodano: 15-11-2007, odsłon: 432) | |
